“Dat gaf veel rust”, vertelt Shayenne. “Als patiënten naar een ander ziekenhuis gaan, moet alle medische informatie kloppen. Mijn collega’s hadden daar al veel werk in verzet voordat ik begon.”
Voor Shayenne was het niet de eerste keer dat patiënten versneld verplaatst moesten worden. Tijdens de coronaperiode had ze ook geholpen bij overplaatsingen, maar deze situatie voelde anders. “Tijdens corona was er veel onzekerheid, bij iedereen. Nu was het gevaar zichtbaar. Je hoefde maar naar buiten te kijken om te begrijpen waarom dit nodig was.”
Samen met collega’s hielp ze patiënten hun spullen inpakken, terwijl ambulancemedewerkers zich meldden op de afdeling om patiënten op te halen. Bij iedere overdracht werd zorgvuldig uitgelegd wat de medische situatie was, waarna patiënten naar beneden werden gebracht voor vertrek naar een ander ziekenhuis, verpleeghuis of naar huis. “Bij iedere patiënt die vertrok voelde ik opluchting”, zegt ze. “Je wist: weer iemand veilig onderweg.”
Twee patiënten verlieten die dag de oncologieafdeling richting een hospice. Die stap stond al gepland, maar werd door de omstandigheden ineens versneld uitgevoerd. Juist dat moment is haar altijd bijgebleven. “Normaal neem je daar als team bewust de tijd voor. Er is ruimte voor een persoonlijk afscheid, voor rust. Nu gebeurde dat nog steeds met aandacht, maar veel sneller dan anders. Dat maakte indruk.”
Inmiddels werkt Shayenne niet meer als oncologieverpleegkundige, maar als physician assistant op de afdeling ouderengeneeskunde. Toch blijft de herinnering aan die dag levend, juist bij collega’s die het samen meemaakten.
“Het heeft niet per se geleid tot andere processen of blijvende veranderingen in samenwerking”, vertelt ze. “Maar als je er met betrokken collega’s op terugblikt, voel je wel meteen die verbinding. Je hebt samen iets heel bijzonders meegemaakt.”
