“Bij een crisis komt er op communicatiegebied ongelooflijk veel tegelijk op je af”, blikt ze terug. “Je hebt te maken met medewerkers, patiënten, familieleden, pers, overheid en andere betrokkenen. Iedereen zoekt informatie en iedereen wil het zo snel mogelijk.”
Binnen VieCuri werkte het communicatieteam in korte tijd intensief samen om berichten af te stemmen, vragen te beantwoorden en updates te delen. Waar normaal gesproken eerst intern wordt gecommuniceerd en daarna pas naar buiten, liep dat tijdens deze dagen vrijwel gelijktijdig. “De situatie veranderde per uur. Alles moest snel, maar ook gecontroleerd. Je wilt voorkomen dat er onjuiste informatie naar buiten gaat.”
Vrijdagmiddag volgde het besluit om het ziekenhuis volledig te evacueren. De telefoon stond roodgloeiend en om zoveel mogelijk vragen tegelijk te beantwoorden, werd samen met de Veiligheidsregio Limburg-Noord een persconferentie georganiseerd. Tijdens die persconferentie kwam voor Inge ook privé het nieuws dichtbij. “Ik hoorde daar dat we thuis ook moesten evacueren. Ik heb meteen mijn man gebeld, we hebben de belangrijkste spullen gepakt en de kinderen veilig naar mijn schoonmoeder gebracht.” Veel tijd om erbij stil te staan was er niet. “Je denkt praktisch: wat moet mee, wat laat je staan, wat doen de buren? Maar tegelijk speelt in je hoofd ook alles wat er op je werk gebeurt. Toen alles thuis geregeld was, wist ik vooral: ik kan nu iets betekenen op mijn werk, dus daar kies ik voor.” Uiteindelijk bereikte het water haar woning niet en kon het gezin na enkele dagen weer naar huis.
Wat Inge vooral is bijgebleven, is de hulp die spontaan op gang kwam. “Dat raakte me echt. Niet alleen binnen de zorg, maar ook vanuit ons eigen vakgebied. Twee communicatiecollega’s van Zuyderland boden direct hulp aan. Mensen lieten hun eigen werk los om ons te ondersteunen. Dat voelde bijzonder.”
