Terwijl hij die middag in de operatiekamer stond, kwam stap voor stap het nieuws binnen dat de situatie rond het stijgende water in de Maas ernstiger werd en een evacuatie van VieCuri steeds dichterbij kwam. “Tot het laatste moment hoop je dat het niet nodig is”, blikt Frits terug.
Na de laatste operatie veranderde zijn werkdag abrupt. “Ik deed mijn operatiehandschoenen uit en trok werkhandschoenen aan om zandzakken te vullen.” Dat schakelen voelde logisch, juist omdat in acute situaties snel handelen vanzelfsprekend is. “Als chirurg ben je gewend om onder druk rustig te blijven en geconcentreerd te werken. Daar word je voor opgeleid. Dat zag je ook overal terug in het ziekenhuis: iedereen wist wat er moest gebeuren en pakte direct zijn rol.”
Binnen de vakgroep chirurgie werd volop meegewerkt aan het voorbereiden van overdrachten, het veiligstellen van materialen en het ondersteunen waar nodig. Vooral chirurgen in opleiding en collega’s op de afdelingen zetten in korte tijd veel stappen tegelijk, terwijl ondertussen continu het nieuws werd gevolgd via interne updates en berichtgeving van buitenaf.
Wat Frits vooral bijbleef, was het gevoel dat hoort bij het tijdelijk loslaten van patiënten. “Als arts ben je intensief betrokken bij iemand: je voert gesprekken, opereert, volgt herstel van dichtbij. Dan voelt het onnatuurlijk om die zorg ineens over te dragen aan collega’s elders.” Dat vertrouwen in andere ziekenhuizen was er wel, benadrukt hij. “Je weet dat collega’s het goed overnemen. Maar prettig voelt het niet, omdat je patiënten ineens uit handen geeft.”
Na vrijdag volgde hij de ontwikkelingen thuis op afstand, terwijl duidelijk werd dat het water het ziekenhuis net niet zou bereiken. De periode voelde destijds als opnieuw een uitzonderlijke situatie bovenop een toch al intensieve tijd. “We hadden door corona al veel meegemaakt. Dit was opnieuw iets wat niemand vooraf kon bedenken.”
Terugkijkend vertelt Frits: “De samenwerking met collega’s is als vanouds goed. Als je het met collega’s hebt over die periode, dan komt er bij de meesten ook weer een glimlach. Wat een intensieve en indrukwekkende tijd was het. Met ons allen zetten wij de schouders eronder. Dat is wat wij nog steeds dagelijks doen bij VieCuri en daar ben ik best trots op.”
