Met 33 weken en 1 dag kwam de eeneiige tweeling via een keizer snede ter wereld in het ziekenhuis van Maastricht. “Ze wogen 1800 en net geen 1500 gram, hadden de eerste dag en nacht zuurstof nodig en kregen sondevoeding omdat ze nog niet konden drinken”, vat Inge de start van de tweeling samen. Na 5 dagen werden ze overgebracht naar de afdeling Neonatologie in VieCuri, waar ze ruim 2,5 week bleven.
“De eerste tijd lagen de meiden in de couveuse: Quinty kon als eerste naar een gewoon bedje, Evi volgde al snel. De couveuse suite vonden we heel prettig, omdat we een kamer voor onszelf hadden en konden blijven slapen. De artsen en verpleeg kundigen waren er écht voor ons. We konden alles bespreken en er was altijd iemand voor een luisterend oor. Dat was heel fijn, want het was een spannende tijd.
We vroegen ons soms af: komt het wel goed met de meisjes?”, aldus Sven. Inge vult aan: “Het was heel fijn dat allerlei specialisten direct meekeken naar de ontwikkeling van de meiden, zoals de fysiotherapeut en logopedist. De verpleegkundigen zeiden steeds: ‘het zijn sterke dames, ze willen vooruit’. Dat gaf ons een goed gevoel.”
Het zijn sterke dames
Dat het sterke dames zijn, blijkt nu, 5 jaar later duidelijk: ze zijn vrolijk, enthousiast en ontwikkelen zich net als hun leeftijdsgenoten. Niet alleen naar elkaar, maar ook naar hun jonge broertje zijn de meiden zorgzaam en lief. Want op 10 januari dit jaar werd het gezin uitgebreid met de komst van Jelle. Sven blikt terug: “Jelle was er veel te vroeg, met 25 weken. Het was een achtbaan van emoties. Jelle is tot 2 keer toe plotseling heel erg ziek geweest. Hij was er echt heel erg slecht aan toe en het herstel duurde lang.”
Jelle werd vanuit Maastricht op 26 maart overgeplaatst naar de afdeling Neonatologie van VieCuri. “Het voelde een beetje als thuiskomen. Sommige verpleegkundigen die Quinty en Evi 5 jaar geleden verzorgden, begeleidden ons nu ook met Jelle”, vertelt Inge. “We werden echt meegenomen in de verzorging. Er wordt niet aangedrongen, maar wel gestimuleerd om je kindje zelf in badje te doen, een luier te verschonen, sondevoeding te geven. Ze laten je echt papa en mama zijn.
Tegelijkertijd letten ze er ook op dat je als ouders je rust pakt. In die tijd met Quinty en Evi zaten we letterlijk dag en nacht in het ziekenhuis. De verpleegkundigen drongen er op aan dat we óók voor onszelf moesten zorgen, en stuurden ons soms bewust een nachtje naar huis.”
‘Als Jelle zijn fles leeg dronk, waren de verpleegkundigen net zo trots als wij zelf.’
Toen Jelle op de afdeling lag, was er ook aandacht voor de zusjes. “De verpleegkundigen ontfermden zich over Quinty en Evi door hen af te leiden en bezig te houden. De meiden waren veel bij de opa’s en oma’s, maar als ze bij ons in de couveusesuite waren, vonden ze het soms na een tijdje saai. Dan nam een verpleegkundige ze mee en mochten ze ‘helpen’. Natuurlijk voelden ze zich dan heel groot.”
We zijn iedereen zó dankbaar
Een kindje bij Neonatologie doorloopt verschillende belangrijke stappen die worden gemarkeerd met mijlpalenkaartjes. Neonatologie verpleegkundige Monique legt uit: “Dat begint al bij ‘welkom in VieCuri’. Ook ‘een maand oud’, ‘een gewicht van 1500 gram bereikt’ en ‘het infuus mag eruit’ zijn belangrijke mijlpalen. Het laatste kaartje is natuurlijk het mooiste: ‘je mag naar huis!’.” Ouders Inge en Sven waardeerden die mijlpalenkaartjes. Sven weet het nog goed: “Als Jelle zijn fles leeg dronk, waren de verpleegkundigen net zo trots als wij zelf. Dan kwamen ze met zo’n kaartje aan, dat was heel leuk.”
Toen Jelle op 6 juni naar huis mocht, na al die maanden in VieCuri, werd de hal versierd. “We zijn iedereen zó dankbaar”, vertelt Inge. “De gebeurtenissen van al die maanden, ook de tijd met Quinty en Evi op de afdeling, dragen we voor altijd met ons mee. De mensen die voor je kindjes zorgen, sluit je in je hart. Ze maken deel uit van je leven. Als we nu in VieCuri zijn voor controles, wippen we regelmatig even binnen op de afdeling om te vertellen hoe het nu met ze gaat.”
