Het gaat voor Will mis tijdens het spelen van een potje tennis. “Dat had ik al 4 jaar niet meer gedaan, de laatste jaren speel ik namelijk padel. Toen ik ineens pijnscheuten voelde, dacht ik eerst dat ik kramp had. Na wat rekken en strekken wilde ik doorspelen, maar ik kon mijn hand niet meer goed gebruiken.” De volgende morgen merkt Will pas echt dat het foute boel is: haar duim hangt slap langs de hand en ze heeft veel pijn. “In het Hand- en Polscentrum werd snel duidelijk dat een pees volledig was geknapt: de 2 uiteindes zaten 7 centimeter uit elkaar.”
Geen grote operatie nodig
Een week later, op 11 mei dit jaar, wordt Will door plastisch chirurg Renee Killaars onder lokale verdoving geopereerd. Tijdens deze ingreep blijkt dat de afstand tussen de 2 uiteindes van de gescheurde pees te groot is om ze nog met elkaar te verbinden. “De plastisch chirurg stelde ter plekke een alternatief voor: ze kon een pees uit mijn wijsvinger halen en die gebruiken als verbinding. Ik had het volste vertrouwen in haar kunde. Ze heeft het met een speciale techniek gewoon direct kunnen oplossen. Hierdoor was een grotere operatie onder algehele narcose op een ander moment niet nodig. Daar was ik heel blij mee.”
Angst dat het weer mis gaat
Na de ingreep krijgt Will een gips spalk. Ze gaat op vakantie en na terugkomst heeft ze de volgende afspraak in het Hand- en Pols centrum: bij handtherapeut Noud Steskens. “Hij maakte een nieuwe gipsspalk die ik af kon doen om mijn oefeningen te doen. Maar het zat in mijn hoofd dat die pees zó weer kon knappen. Daar was ik best bang voor. Noud deed de oefeningen eerst met mij samen en legde goed uit wat ik wel en niet mocht doen. Omdat ik veel vertrouwen in hem had, kon ik toch goed oefenen.
Ik kan mijn werk weer doen
In de maanden daarna moet Will noodgedwongen veel met links doen. “Dat is best lastig. Ik had ontzettend veel hulp nodig, bijvoorbeeld in het huishouden. Ook kon ik mijn 2 kleinkinderen niet tillen.” Haar werk als verpleegkundige in VieCuri kan ze ook een tijdje niet uitvoeren. “Mijn grootste angst was dat ik mijn vingers niet meer goed kon buigen en daardoor geen infuus meer zou kunnen prikken. Gelukkig kan ik inmiddels zeggen dat ik mijn werk weer gewoon kan doen.”
Will is er nog niet helemaal: “Bepaalde bewegingen gaan een beetje stroef. En bij de littekens op de hand en pols heb ik een doof gevoel. Dat kan nog maanden aanhouden, legde de plastisch chirurg uit. Toch ben ik al heel blij met hoe het nu gaat. Laatst zei de handtherapeut zelfs dat ik weer mag beginnen met padel spelen!”
Het ging allemaal vlot
Will kijkt terug op een fijne en deskundige begeleiding. “Toen ik zo’n pijn aan mijn hand kreeg, heb ik even overwogen om naar een handkliniek te gaan. Maar ik ben in het Hand- en Pols centrum voortreffelijk geholpen: de lijntjes waren kort. Toen ik Noud bijvoorbeeld vertelde dat ik last had van mijn hechtingen, zorgde hij dat ik direct even langs de verpleegkundige kon. Het ging allemaal vlot én ik ben geholpen in een voor mij vertrouwde omgeving.”
