Tijdens haar opleiding wilde Rianne eigenlijk stage lopen op de afdeling Chirurgie. Daar was geen plek, waardoor ze in 2009 op de longafdeling terechtkwam. “Daar had ik, net als veel mede studenten, vooroordelen over. Dat is toch de afdeling waar mensen alleen maar hoesten? Daar kwam ik snel van terug. Het is zóveel meer. Ik zou geen ander specialisme meer kiezen.”
Een bekend gezicht
De combinatie van acute en langdurige zorg, zorg bij kanker en zorg in de laatste levens fase sprak Rianne aan. Daarom begon ze in 2011 aan de opleiding tot oncologieverpleegkundige. Nu werkt ze op de verpleeg afdeling, de dagbehandeling Longoncologie en de poli Longoncologie. Daardoor ziet ze patiënten op verschillende momenten tijdens hun behandeling. “Voor patiënten en hun familie is het fijn als ze dan een bekend gezicht zien.”
Naast de medische zorg vindt Rianne persoonlijke aandacht belangrijk. Ze wil weten wat iemand bezighoudt en wat diegene nodig heeft. Daarbij kijkt ze niet alleen naar de patiënt. “Bij een ziekte zijn vaak ook een partner, kinderen of kleinkinderen betrokken. Zij kunnen zich machteloos voelen.” Dat zij graag luistert, wordt gewaardeerd. “Pas geleden haakte een patiënt zelfs een rammelaar voor de baby die ik verwacht. Dat is toch lief? In de drukte vergeten we soms hoeveel een luisterend oor kan betekenen.”
‘In de drukte vergeten we soms hoeveel een luisterend oor kan betekenen.’
Meteen een klik
De 75-jarige mevrouw Jagt uit Venlo weet hoe belangrijk die aandacht kan zijn. In 2014 kreeg zij de diagnose uitgezaaide longkanker. Ze begon met chemotherapie en leerde daar Rianne kennen. “Er was meteen een klik”, vertelt mevrouw Jagt. “Rianne gaf mij direct het gevoel: vertel het maar. Ook vroeg ze altijd hoe het thuis ging. Ze kende mijn man, kinderen en kleinkinderen. Ze kijkt niet alleen naar de ziekte, maar ook naar de mens achter de patiënt.”
Mevrouw Jagt kwam jarenlang bij VieCuri voor haar behandeling. “Ik noemde de chemokuren weleens een feestje. Er werd iets tegen mijn ziekte gedaan en er was altijd een lieve verpleegkundige. Ik nam altijd familie mee en maakte er een uitje van.”
Rianne herinnert zich vooral de 60e chemokuur. De man en zoon van mevrouw Jagt waren op skivakantie, dus besloot Rianne er een momentje van te maken. Bij aankomst stond er een dienblad met een glaasje champagne klaar. Een klein gebaar om samen stil te staan bij een behandeling die al zo lang duurde.
Een ander ziekenhuis
In 2022 begon de ziekte opnieuw te groeien en werd de behandeling van mevrouw Jagt overgenomen door het ziekenhuis in Maastricht. Maar gelukkig is niet al het contact met de vertrouwde gezichten bij VieCuri verdwenen.
Iedere 8 weken wordt in VieCuri de port-a-cath van mevrouw Jagt doorgespoten. Dit is een klein kastje onder haar huid dat verbonden is met een bloedvat. Ook bellen de oncologieverpleegkundigen van de poli van VieCuri na haar onderzoeken in Maastricht om te vragen hoe het gaat en wat de uitslag was.
‘Ze kijkt niet alleen naar de ziekte, maar ook naar de mens achter de patiënt.’
Leven van scan naar scan
Dat contact betekent veel voor haar. De ziekte is op dit moment stabiel. Iedere 3 maanden krijgt mevrouw Jagt een nieuwe scan. “Ik leef van scan naar scan. Na een goede uitslag gaat het 2 maanden prima. In de laatste weken voor de volgende scan komt de spanning weer terug”, zegt mevrouw Jagt.
Rianne begrijpt die onzekerheid. “De ziekte en de spanning blijven onderdeel van het leven. Dat is mentaal heel zwaar.” Voor haar houdt de betrokkenheid daarom niet op wanneer een behandeling in een ander ziekenhuis verdergaat. Dat contact, soms niet meer dan een telefoontje, hoort voor Rianne bij goede zorg.
Boegbeeld van onze verpleegkundigen
Uit 18 genomineerden en 5 finalisten werd Rianne op 12 mei 2026 verkozen tot VieCuri’s Verpleegkundige van het Jaar. Collega’s van de verpleegafdeling, physician assistants (zorgverleners die zelfstandig medische taken uitvoeren) en secretaresses droegen haar voor. Zelf hoefde Rianne niet zo nodig in de belangstelling te staan. “Toen ik hoorde dat ik bij de laatste 5 zat, dacht ik: wie heeft mij dit aangedaan?”, vertelt ze lachend.
Haar collega’s zien Rianne als een voorbeeld. Ze waarderen haar kennis en de manier waarop ze nieuwe collega’s en studenten begeleidt. Ook noemen ze haar een kartrekker die altijd bereid is om een stap extra te zetten. Volgens hen heeft ze oog voor de mens achter de patiënt, denkt ze in oplossingen en brengt ze vriendelijkheid en humor mee. Collega Chantal zegt: “Ook als er veel verandert, verliest Rianne de patiënt nooit uit het oog.”
Op het bericht over haar verkiezing kwamen op sociale media veel reacties van patiënten, oud-patiënten en nabestaanden. Vooral dat maakte veel indruk op Rianne. “Sommige mensen had ik al jaren niet meer gezien, maar ze herinnerden mij nog. Dan besef je pas
hoeveel je voor iemand hebt betekend.”
